กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 154: ฉันมีกลิ่นตัวเหรอ? (ขอบคุณท่านเจ้าสำนักซิวเซียนอดนอนสำหรับรางวัล)
วันถัดมา ท้องฟ้าครึ้ม
เจียงเหนียนยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ลังเลว่าจะพกร่มไปดีไหม
ร่มหนักไม่กี่ร้อยกรัม พอยัดลงกระเป๋านักเรียนแล้วกลับกลายเป็นน้ำหนักที่ยากจะรับไหว ที่สำคัญกว่านั้น เขาอยากพนันสักตั้ง ความรู้สึกแบบเดาถูกในครั้งเดียวมันช่าง...ฟินจริงๆ
สู้กับฟ้า สนุกไม่มีที่สิ้นสุด
ตอนมาถึงห้องเรียน ในห้องยังมีคนอยู่ไม่กี่คน
การอ่านหนังสือตอนเช้ายังไม่เริ่ม หม่ากั๋วจวิ้น ไอ้อ้วนคนโต สะพายกระเป๋าใบเล็กเดินเข้ามาจากด้านนอกห้อง พอเข้าประตูมาเห็นเจียงเหนียน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที
“เฮ้ เจียงเหนียน”
หม่ากั๋วจวิ้นวางกระเป๋าลง เดินมาหยุดหน้าโต๊ะเขาแล้วพูดว่า
“นายรู้ไหม หนังสือของอวี๋ถงเจี๋ยเมื่อวาน ใครเอาไป?”