บทที่ 151: หัวหน้าห้อง มือเธอเล็กจังเลยนะ

บทที่ 151: หัวหน้าห้อง มือเธอเล็กจังเลยนะ

วันเสาร์ โรงเรียนเงียบสงบ สนามบาสเกตบอลนอกหน้าต่างถูกกั้นด้วยเทปเขตหวงห้าม

ฝ่ายชั้นม.6 ทุ่มเทกับการสอบร่วมครั้งนี้ไม่น้อยจริงๆ หากคำนวณตามความน่าจะเป็น นักเรียนราวหนึ่งในสามของแต่ละห้องในชั้นม.6 จะถูกจัดไปสอบที่อาคาร B

ภายในห้องสอบคึกคักจอแจ

พูดให้ถูกก็คือ นี่เป็นห้องสอบของหลี่ชิงหรง

ในห้องเรียนค่อนข้างโล่ง มีผู้เข้าสอบเพียงสามสิบคน เพราะเป็นห้องสอบสายวิทย์ จำนวนเด็กผู้หญิงในห้องนับด้วยสองมือก็ยังเหลือ และคนที่สะดุดตาที่สุดย่อมเป็นหลี่ชิงหรง

เด็กสาวนั่งหลังตรง ทว่าก็ไม่ได้ดูแข็งทื่อ ผมหางม้าสูงหนานุ่มขับให้เธอดูงดงามสดใส สิ่งที่ดึงดูดสายตาจริงๆ คือช่วงลำคอขาวผ่องกับแนวกรามอ่อนหวาน

ภายใต้แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วง ติ่งหูของเธอโปร่งแสงเป็นสีดั่งน้ำผึ้ง คล้ายอำพันสีชมพูใสครึ่งหนึ่ง ทั้งตัวแผ่บรรยากาศเย็นชาจนไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน

เด็กผู้ชายหลายคนแกล้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่สายตากลับกวาดผ่านเด็กสาวที่นั่งริมหน้าต่าง ในใจก็แอบคิดเงียบๆ ว่า หากที่นั่งของตัวเองอยู่ใกล้เธอกว่านี้สักหน่อยก็คงดี