บทที่ 148: เหลือบเห็นเพียงชั่ววูบ

บทที่ 148: เหลือบเห็นเพียงชั่ววูบ

หลังคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำคาบแรกเลิกลง คนกลุ่มใหญ่ก็พุ่งออกจากห้องเรียนตามคาด ต่างอุ้มตะกร้าหนังสือไปแย่งที่วางตรงปากบันได

หลี่ฮวาอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าช่างเป็นช่วงเวลาอันสงบสุขเสียจริง ถึงกับยกน้ำร้อนขึ้นจิบ ปล่อยไอขาวลอยออกมา

“เฮ้อ... ผู้คนบนโลกนี้ช่างรีบร้อนวุ่นวาย...”

เจียงเหนียนกำลังยุ่งอยู่กับการทบทวนบทเรียนเตรียมสอบ จึงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น วันนี้มีคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำแค่สองคาบ เดี๋ยวพอจัดห้องสอบเสร็จ เขาต้องรีบทำอะไรให้ไวหน่อย

สวีเฉี่ยนเฉี่ยนเป็นคนไม่มีความอดทนแท้ๆ แต่กลับยืนกรานว่าจะรอ พอรอนานเข้าก็แอบงอนอยู่คนเดียว

หลังเลิกเรียน สีหน้าของอวี๋ถงเจี๋ยเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เขาอยากไปแย่งที่วางหนังสือ แต่ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าช่วงบ่ายตนเองมีโอกาสชัดๆ ทว่ากลับนั่งรออยู่ตลอด จึงอดรู้สึกเสียใจไม่ได้

ถ้าออกไปตอนนี้ ก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองแพ้ไม่ใช่หรือ?