กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 139: พวกพ้องก็เหมือนนกในป่าเดียวกัน ยามเคราะห์ร้ายมาเยือนยังซ้ำเติมกันสักเท้า
จางหนิงจือชะโงกหน้าออกมา บังเอิญสบตากับหลี่ชิงหรงพอดี จึงรู้สึกกระดากอยู่บ้าง
“มีอะไรเหรอ?”
หลี่ชิงหรงออกจะสงสัย แต่ก็ไม่รู้ว่าควรถามอย่างไร ขณะที่กำลังลังเล สายตาของเธอกลับจ้องถุงเครื่องรางในมือจางหนิงจือเขม็งโดยไม่รู้ตัว
เจียงเหนียนทนดูต่อไม่ไหว จึงอธิบายอยู่ตรงกลาง
“ก็แค่เครื่องรางขอพรให้ใจสงบ”
“ใช่ สุดยอดมากเลย” จางหนิงจือเสริม ดวงตาเป็นประกายเหมือนมีดาวดวงเล็ก ๆ ส่องอยู่ “เจียงเหนียนบอกว่า... บอกว่าท่านเต๋าอวยมนตร์ให้แล้ว ช่วยปัดเป่าเคราะห์ภัยได้”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงเหนียนก็รู้สึกกระอักกระอ่วน
แม่งเอ๊ย ฉันไม่เคยพูดนะ!
พอจางหนิงจือกับหลี่ชิงหรงต่างหันมามองเขา ส่งสายตาราวกับต้องการให้ยืนยัน เขาก็พลันทำตัวสุขุมเคร่งขรึมขึ้นมา ราวกับเซียวหยางเข้าสิง