บทที่ 134: เธอจิ้มฉัน ฉันก็จิ้มเธอ (ขอบคุณท่านใหญ่กระบี่เพลิงเย็นสำหรับตำแหน่งผู้นำพันธมิตร)

บทที่ 134: เธอจิ้มฉัน ฉันก็จิ้มเธอ (ขอบคุณท่านใหญ่กระบี่เพลิงเย็นสำหรับตำแหน่งผู้นำพันธมิตร)

เจียงเหนียนวางมือข้างหนึ่งไว้บนโต๊ะเรียน หนุนหัวอยู่กับแขน ส่วนมือถือวางอยู่บนตัก

“ยิ้มเหรอ?”

จู่ๆ เขาก็นึกถึงตอนงานกีฬาสี ที่ตัวเองไปขอลากับหัวหน้าห้อง

ตอนนั้นเขาต้องรีบขึ้นรถกลับเสี่ยวหลงถาน จำได้แค่ว่าตัวเองลนลาน พูดจ้อรัวๆ ไปตั้งมากมาย

หลี่ชิงหรงเพียงฟังอยู่เงียบๆ เหมือนจะยิ้มขึ้นมาครั้งหนึ่งด้วย

เวลานั้นท้องฟ้าค่อนข้างมืดมัว หรืออาจเป็นเพราะกำแพงเขียวที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ตรงแท่นชักธงบดบังแสงเอาไว้ จึงทำให้รอยยิ้มของเธอดูจางเบา

ยิ้มงั้นเหรอ ถ้างั้นเขาก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสักอันแล้วกัน

เจียงเหนียนเริ่มเลือกสติกเกอร์หน้ากลมสีเหลือง จำได้ว่าตัวเองน่าจะมีอันที่เป็นหน้ายิ้มหัวโตอยู่

ใครมันจะตอบกลับด้วยสติกเกอร์เหมือนกันเป๊ะเล่า ผิดจารีตชัดๆ ยังไงก็ต้องมีความแตกต่างกันบ้างสิ