บทที่ 133: รอยยิ้ม

บทที่ 133: รอยยิ้ม

พอเลิกเรียน เจียงเหนียนก็วิ่งแจ้นออกไป หลี่ฮวาก็วิ่งไปเหมือนกัน

จางหนิงจือยังงุนงงอยู่เลย แทบจะชั่วพริบตาเดียว ที่นั่งทั้งแถวของเธอก็ว่างเปล่า

พอกะพริบตาอีกครั้ง เจียงเหนียนกับหลี่ฮวาก็วิ่งไปถึงหน้าประตูแล้ว

เธอนึกถึงหลังคาบที่สามตอนเที่ยง เจียงเหนียนถึงกับไปถามโจทย์หลี่ฮวา ทั้งที่หลี่ฮวาได้ที่หนึ่งวิชาคณิตศาสตร์ แถมยังเป็นเพื่อนร่วมนั่งของเขาด้วย แต่...ทำไมไม่ถามเธอล่ะ?

หรือเพราะคะแนนคณิตศาสตร์ของเธอทำไม่ถึงร้อยสี่สิบ?

จางหนิงจือรู้สึกหดหู่เล็กน้อย พอหันไปก็เห็นหัวหน้าห้องยังนั่งทำโจทย์อยู่ที่เดิม ภายในห้องเหลือคนไม่กี่คนแล้ว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

ตอนนั้นเองจางหนิงจือจึงนึกขึ้นได้ว่า คณิตศาสตร์ของหลี่ชิงหรงก็มักสอบได้ร้อยสี่สิบกว่าเหมือนกัน

ฮือ ๆ ๆ รอบตัวเจียงเหนียน ไม่ว่าอยู่หน้า หลัง ซ้าย หรือขวา มีแค่เธอที่สอบไม่ถึงร้อยสี่สิบแล้ว!

อันที่จริง อู๋จวินกู้ที่นั่งอยู่หน้าเจียงเหนียนก็สอบคณิตศาสตร์ไม่ถึงร้อยสี่สิบเช่นกัน แต่ช่วงนี้เขาเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา กระทั่งในห้องเรียนก็ไม่ปริปากเลยสักคำ