กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 124: ทำไมเพื่อนร่วมโต๊ะทั้งสองคนถึงแข่งกันขยันไปหมดแล้ว
บนถนนสลัว ๆ เจียงเหนียนกับสวีเฉี่ยนเฉี่ยนต่างถือถ้วยโอเด้งอยู่คนละถ้วย
“หิวจะตายอยู่แล้ว”
สวีเฉี่ยนเฉี่ยนเงยหน้า ในปากคาบลูกชิ้นปลาร้อนฉ่าไว้ กินพลางสูดปากพลาง ลมหายใจกลายเป็นไอขาวกลางถนน ปากเล็ก ๆ ของเธอดูราวกับปลากำลังพ่นฟอง
“ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตาย” เจียงเหนียนหัวเราะ “เธอนี่คงมาเกิดใหม่เป็นผีอดอยากสินะ สวีเฉี่ยนเฉี่ยน”
“ขำบ้าอะไรของนาย!” หลังกลืนลูกชิ้นปลาลงไป สวีเฉี่ยนเฉี่ยนก็ถลึงตาใส่เขา “ช่วงนี้ข้อสอบกับการบ้านยิ่งเยอะขึ้นทุกที ความกดดันของม.6 มันมาเต็มแล้วจริง ๆ”
“ทุกวันหิวมาก หิวสุด ๆ พอถึงคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองตอนเย็นคาบที่สาม ฉันก็หิวจนหัวหมุนแล้ว”
เจียงเหนียนพยักหน้าเมื่อได้ยิน
“ฉันก็หิวเหมือนกัน รู้สึกว่าหมูทั้งตัวก็กินหมดได้สามคำ”
“โม้ไปเถอะนาย”