บทที่ 123: ม.6 หิวโซเหมือนหมา

บทที่ 123: ม.6 หิวโซเหมือนหมา

“ได้” เจียงเหนียนรับคำ

พูดตามตรง หลี่หัวในฐานะหัวหน้ากลุ่มก็ค่อนข้างรับผิดชอบทีเดียว

พอคบหากันนานเข้า เขากลับติดภาพจำตายตัวไปเสียแล้ว เกือบลืมไปว่ามนุษยสัมพันธ์อันดีของหมอนั่นไม่ได้ได้มาฟรีๆ

พอลองคิดดู เจียงเหนียนก็พบว่าตัวเองมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวกับสองสุดยอดนักสังคมของชายหญิงห้องสามเหมือนกัน

แม้เขาจะไม่ใช่นักสังคมก็เถอะ แต่เขาเป็นนักสังคมของนักสังคมอีกที

ฟังดูเหมือนเด็กหัวเหลืองนิดๆ ช่างเถอะ ห้องสามเดิมทีก็เป็นที่ที่พวกวัวชนกันไปมาอยู่แล้ว

เลี้ยงแมลงพิษในโหล ผู้ชนะเท่านั้นคือราชา

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงเหนียนก็อดนึกถึงมีมสุดประหลาดที่เคยอ่านในเว็บบอร์ดไม่ได้ “ตัดสินแพ้ชนะ ผู้แพ้เป็นเพศเมีย” ทำเอาเขาจำมาจนถึงทุกวันนี้

เขาส่ายหน้า ขณะเดียวกันเสียงกริ่งก็ดังขึ้น ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว