กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 120: บอกให้ใช้ชีวิตดีๆ ไม่ได้บอกให้ขับแลนด์โรเวอร์นะ
โถงบันไดเก่าโทรมที่มีรอยด่างพร้อยมืดสลัว ปะปนด้วยลมกลางคืนเย็นนิดๆ ที่พัดลอดผ่านทางเดิน
สวีเฉี่ยนเฉี่ยนเพียงเหลือบมองเจียงเหนียนตามปกติ แต่กลับสบเข้ากับสายตาของเขาพอดี ดวงตาคู่นั้นใต้แสงสลัวหน้าประตูดูหม่นมัวยิ่งนัก
ใต้ตาเขาคล้ำลึกอยู่บ้าง ยามที่สายตาประสานกัน หัวใจเธอก็กระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทั้งที่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน พวกเขาเพิ่งเดินกลับบ้านด้วยกันแท้ๆ
แค่ไปอาบน้ำมาเท่านั้น จู่ๆ เธอกลับเริ่มใส่ใจ... แถมยังรู้สึกอยากมองอีกนิดหน่อย
เธอเองก็ไม่รู้ว่าความคิดนี้ผุดขึ้นมาได้อย่างไร พอเห็นเส้นผมสีดำของเจียงเหนียนที่แห้งไม่สนิท ปกเสื้อที่ชื้นเป็นวง อารมณ์นั้นก็คล้ายกับ...
ผู้ชายที่เห็นคลิปแม่เลี้ยงใส่ถุงน่องดำกับเดรสในติ๊กต็อก
ไม่ว่าจะมองอย่างไร มันก็ชวนวาบหวามอยู่บ้าง แถมยังเหมือนจงใจยั่วยวนนิดๆ
สายตาของเธอแทบละออกจากแนวกรามของเจียงเหนียนไม่ได้ ปลายนิ้วพลันชาราวกับถูกไฟฟ้าช็อต จนหัวใจเต้นตึกตักอยู่หลายครั้ง เธอจึงได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน
“เหม่ออะไรน่ะ?” เจียงเหนียนถามอย่างสงสัย