บทที่ 103: สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเพื่อนจู่ๆ ก็มาใส่ใจ

บทที่ 103: สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเพื่อนจู่ๆ ก็มาใส่ใจ

แสงอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่างเป็นสีม่วงอ่อน ค่อยๆ ไล่เฉดกลืนไปกับสีน้ำเงิน

คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ ห้องเรียนเงียบสงัด

เจียงเหนียนทำโจทย์จนชาไปทั้งตัว ค่อยๆ วางปากกาลงเบาๆ แล้วทั้งคนก็แทบทรุดคุกเข่าลงกับพื้น

คณิตศาสตร์นี่ไม่ใช่ว่าพยายามแล้วจะพัฒนาได้เสมอไป อย่างมากก็ทำได้แค่พัฒนาขึ้นเล็กน้อยในระยะสั้น พื้นฐานไม่แน่น หากอยากดันคะแนนให้เกินร้อยสิบ ทุกก้าวล้วนยากเย็น

ใต้แสงไฟสว่างจ้า เขาหันไปมองจางหนิงจือ

ความบันเทิงอันหาได้ยากในแต่ละวันก็คือการมองสาวสวย ผลข้างเคียงก็คือมองไปมองมาแล้วอยากเลียขึ้นมา

ชวนหมดอารมณ์ชะมัด

แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ผิวของจางหนิงจือดีเกินไปแล้ว

เหมือนซื้อเจียงจ้วงไน่มาถ้วยหนึ่ง วางไว้มองอยู่พักหนึ่ง ยังไงก็อดอยากลองไม่ได้ว่ามันจะเนียนนุ่มลื่นขนาดไหน