บทที่ 102: เสียงแตรแห่งการบุกตะลุย

บทที่ 102: เสียงแตรแห่งการบุกตะลุย

หลังตื่นจากงีบพักเที่ยง

เจียงเหนียนรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย ต่อไปคงนอนก่อนแล้วค่อยทำโจทย์ไม่ได้แล้ว ยิ่งนอนก็ยิ่งง่วง

เขาเงยหน้าก้มหน้าพลางพบว่าบนโต๊ะมีชามะนาวเพิ่มมาหนึ่งกล่อง แถมยังเป็นชามะนาวที่แพ็กมาอย่างดี หลอดก็ยังไม่ถูกกัดด้วยซ้ำ เขาพลันหมดความสนใจทันที

ชาระดับล่าง ไม่ชอบดื่ม

จางหนิงจือมาถึงแล้ว กำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ แสงอาทิตย์สีขาวทองอันเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วงทอดลงบนเส้นผมของเธอ ทำให้เธอดูสงบนิ่งและน่าเอ็นดูยิ่งกว่าเดิม

เขาลุกขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะจ้องต่ออีกสามสิบวินาที

ในที่สุดจางหนิงจือก็ทนไม่ไหว พลิกตัวเปลี่ยนท่านอน เจียงเหนียนจึงยิ้มอย่างพอใจ แล้วเดินออกจากที่นั่งไป เขาไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าพลาง ๆ ก่อนมายืนรับลมอยู่ตรงระเบียง

เขาพลันพบว่าสกิลที่หน้าต่างภารกิจมอบให้นั้น ใช้ได้ดีไม่น้อยเลย

สมรรถภาพทางร่างกายของคนวัยกลางคนอายุสามสี่สิบย่อมถดถอยลง นี่เป็นกฎธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอย่างว่าหลังตรากตรำหนัก หรือการทำงาน ก็ล้วนต้องการวิธีคลายความเหนื่อยล้า