บทที่ 55: เจ้าหนูสีน้ำเงินเข้ม

บทที่ 55: เจ้าหนูสีน้ำเงินเข้ม

จางหนิงจือแข็งค้างไปทั้งตัว ใบหน้าแดงก่ำขึ้นในชั่วพริบตา เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปฟุบกับโต๊ะทันที

“ฮ่าๆๆ! ก็บอกแล้วว่าอย่าถาม” เจียงเหนียนรู้สึกสะใจอยู่บ้าง เขาเก็บโทรศัพท์พลางคิดในใจว่า คำพูดของเหยาเป้ยเป้ยบนเสี่ยวหงซูก็เรียกได้ว่าเดินอยู่บนเส้นขอบของกฎชุมชนแทบทุกประโยค

ชีวิตจริงจืดชืดไร้รสชาติ ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เธอเป็นพวกโรคจิตบนอินเทอร์เน็ตนี่นา

พี่เป้ยเป้ย! ความหวังสุดท้ายของชาวเอเชีย!

ดึกมากแล้ว เวลาเคลื่อนคลานไปบนหน้าปัดนาฬิกาอย่างเชื่องช้า ภายในห้องเรียนยังสว่างไสว ใกล้จะถึงคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำคาบที่สามแล้ว นั่นหมายความว่า อีกสี่สิบนาทีก็จะได้หยุดหนึ่งวัน

หลี่ฮวาวางปากกาลง หันหน้ามาถามเขา

“เหนียน พรุ่งนี้นายจะทำอะไร?”