บทที่ 54: ฉันแม่งกิน ๆ ๆ!

บทที่ 54: ฉันแม่งกิน ๆ ๆ!

เจียงเหนียนลูบหัวเธอเบา ๆ “พอแล้ว อย่าเศร้านักเลย”

“ก็ไม่ใช่กระปุกออมสินของนายถูกทุบซะหน่อย ฮือ ๆ ๆ!” ซ่งซีอวิ๋นร้องไห้ ทั้งเพราะสงสารกระปุกออมสินรูปหมูน้อย และทั้งเพราะเงินถูกส่งคืนมา

ไม่มีใครเข้าใจความอับอายที่ความยากจนฝังอยู่ในใจเธอ ราวกับเธอค่อย ๆ ยื่นขนมฟางเกาที่ดีที่สุดในบ้านให้ใครสักคน แต่สิ่งนั้นกลับเป็นของที่อีกฝ่ายใช้ไหว้บรรพบุรุษในเทศกาลเช็งเม้ง

ของที่ปกติแม้แต่เอาไปหนุนขาโต๊ะยังไม่คิดจะกิน จึงถูกส่งคืนให้เธออย่างสุภาพ ความอ่อนโยนตอนยื่นคืน ในวินาทีนี้กลับแหลมคมราวกับหนามที่ทิ่มแทงทั่วร่าง

เงินย่อยสี่ร้อยหยวน สำหรับเขาคงเป็นแค่เศษเงินสินะ