กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 49: ตาพร่ามืดไปหมด
เจียงเหนียนรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เมื่อครู่เขาเพิ่งบอกหลี่ชิงหรงไปว่าไม่ชอบเล่นโทรศัพท์
ผลคือวินาทีถัดมา โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น
“ที่จริง...ผมใช้โทรศัพท์อย่างมีวิจารณญาณต่างหาก”
หลี่ชิงหรงหันหน้าไปอีกด้าน หัวไหล่ที่สั่นน้อยๆ กลับทรยศเธอเสียแล้ว
ไม่ใช่นะ...หัวหน้าห้อง จุดหัวเราะเธอต่ำขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ถือสาถ้าฉันจะเอาความลับนี้ไปขายให้คนอื่นใช่ไหม?
เจียงเหนียนหันไปมองทางสนามบาส หวังเบี่ยงเบนความสนใจ
หลี่ฮวายืนอยู่บนม้านั่งหิน ชี้มาทางเขาแล้วตะโกนพูดอะไรสักอย่าง จากระยะไกลจึงฟังไม่ค่อยชัด น่าจะมีคำว่า “พ่อ” อะไรทำนองนั้น
กตัญญูจริงๆ ไว้วันหลังจะให้รางวัลเป็นแม่เล็กสักคนแล้วกัน