บทที่ 39: เป่าจู่

บทที่ 39: เป่าจู่

จวงเหวินเชี่ยนเองก็คาดไม่ถึงว่า เพียงคำพูดเดียวของเจียงเหนียนจะจุดชนวนบรรยากาศทั้งห้องขึ้นมา และเบื้องหลังการยุแยงของอวี๋ถงเจี๋ยยังมีเรื่องบาดหมางเช่นนี้ซ่อนอยู่

มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีทางถอยกลับได้อีก

“เงียบ!”

“เลิกโห่แซวกันได้แล้ว ทุกคนนั่งลง!” เป่าจู่กลับมาวางท่าทีอาจารย์อีกครั้ง ใบหน้าตึงเครียดขณะกวาดสายตามองทั่วห้อง “ใครยังยืนอยู่ ก็ไปยืนที่ห้องพักครูของอาจารย์หลิว!”

พออ้างชื่ออาจารย์ประจำชั้นอย่างอาจารย์หลิวออกมา ห้องเรียนก็สงบลงอย่างเห็นได้ชัด

จวงเหวินเชี่ยนขมวดคิ้ว หันไปมองอวี๋ถงเจี๋ยแวบหนึ่ง เห็นเด็กคนนี้เพียงเงียบงัน ไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงหรือสีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัวแต่อย่างใด