บทที่ 12: งุนงง รางวัลห้าพันถึงมือ

บทที่ 12: งุนงง รางวัลห้าพันถึงมือ

“ซี๊ด!” สวีเฉี่ยนเฉี่ยนสูดลมหายใจเฮือก “เบาหน่อยสิ”

“อือ ใครใช้ให้เธอเดินขึ้นบันไดไม่ดูทางล่ะ” เจียงเหนียนก้มหน้าบีบนวดข้อเท้าให้อย่างตั้งใจ มองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจางๆ ใต้ผิวขาวราวหิมะได้เลือนๆ

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจเขา ถ้าเธอสวมถุงน่องสีขาวล่ะก็...

ไม่ได้ๆ นี่สวีเฉี่ยนเฉี่ยนนะ

เจียงเหนียนอดส่ายหน้า สะบัดความคิดไร้สาระในหัวทิ้งไม่ได้ เพื่อนสมัยเด็กก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอก เพียงแต่เขาไม่คิดว่าสวีเฉี่ยนเฉี่ยนจะมีเสน่ห์แบบสาวน้อยขึ้นมาเหมือนกัน

“จะโทษฉันได้ยังไงล่ะ ก็บอกแล้วไงว่า...มีหนู” เธอเม้มปาก แล้วทอดสายตามองลงต่ำ