บทที่ 11: เท้าขาวดุจหิมะ

บทที่ 11: เท้าขาวดุจหิมะ

“มา! ดื่มให้หมด!”

นอกร้านบาร์บีคิวควันโขมง พัดลมดูดควันขนาดใหญ่เป่าควันน้ำมันพุ่งขึ้นสู่ฟ้า

บนสนามหญ้าเทียมมีโต๊ะกลมไม้ขนาดใหญ่วางอยู่กว่าสิบตัว ล้อมรอบด้วยเก้าอี้พลาสติกสีชมพู ภายใต้แสงสปอตไลต์สว่างจ้า นักเรียนแปดเก้าคนยกแก้วเบียร์ชนกัน

“ทำไมเจียงเหนียนไม่มาล่ะ?” ใครบางคนถาม

“คงไม่มีเงินแล้วมั้ง ใครจะไปรู้” เด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดอย่างไม่ใส่ใจ หม้อไฟเล็กบนโต๊ะเดือดปุดๆ พ่นไอร้อนออกมา “ช่วงนี้เขาไม่ค่อยคุยกับพวกเราด้วย”

เล่อจื้อนั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วน เขาสนิทกับเจียงเหนียนพอสมควร จึงรู้เหตุผลดี พอเห็นหัวข้อสนทนายิ่งไหลออกนอกเรื่อง ก็อดอธิบายไม่ได้