กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ซูหร่านหร่านลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นเหนือศีรษะคือเพิงหญ้าคาสภาพทรุดโทรม
เธอกะพริบตาอยู่สองครั้ง ชั่วขณะหนึ่งยังแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
“หร่านหร่าน เธอเป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อหยางเถาเห็นเธอฟื้นขึ้นมา ก็รีบประคองเธอลุกขึ้นแล้วป้อนน้ำให้
เมื่อเห็นว่าตัวเองยังอยู่ในยุคทศวรรษ 1950 ซูหร่านหร่านก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
เมื่อนึกถึงเงาร่างที่เห็นก่อนหมดสติ สายตาของเธอก็เริ่มกวาดค้นหาไปทั่วห้องโดยไม่รู้ตัว
“หร่านหร่าน เธอกำลังหาอะไร? เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”
“ผู้พันอยู่ไหน?” ซูหร่านหร่านคว้าแขนของหยางเถาเอาไว้ทันที
เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของเธอ หยางเถาก็สะดุ้งตกใจ