กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหร่านหร่านยังไม่ทันลืมตา ก็ได้ยินเสียงพูดจ้อกแจ้กดังขึ้น
“เร็วเข้า วันนี้ยังต้องเก็บฝ้าย อย่ามาสายล่ะ”
ซูหร่านหร่านยังจมอยู่กับความเศร้าจากการพลัดพรากเป็นตาย จึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกลากมาถึงแปลงฝ้ายแล้ว
“โชคดีที่วันนี้ผู้พันเหยียนหลัวไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นแย่แน่”
เด็กสาวข้าง ๆ บ่นพึมพำเสียงเบา พลางเก็บฝ้ายอย่างคล่องแคล่ว
ส่วนซูหร่านหร่านยังคงตกตะลึงไปทั้งตัว
เมื่อมองแปลงฝ้ายสุดลูกหูลูกตารอบกาย แล้วก้มมองมือขาวนุ่มของตัวเอง เธอจึงยอมเชื่อในที่สุดว่า ตัวเธอเองก็ข้ามภพมาเหมือนฟางจื่อโหรว
แถมยังข้ามมายังกองพลบุกเบิกเกษตรกรรมชายแดนในช่วงทศวรรษ 1950 อีกด้วย