กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้อย่างน่าสงสารของเสี่ยวเจาเจา หัวใจของซูหร่านหร่านก็แทบสลาย เธออุ้มลูกไว้พลางรีบปลอบไม่หยุด
“แม่อยู่นี่ แม่อยู่ตรงนี้ ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง”
แต่เสี่ยวเจาเจายังปลอบไม่ทันหายดี ซูหร่านหร่านก็รู้สึกว่ามีคนกอดต้นขาของเธอไว้
พอก้มลงมอง ก็เห็นเสี่ยวเหยียนเหยียนกำลังมองเธอตาละห้อย
ซูหร่านหร่านจะทนได้อย่างไร? เธอรีบนั่งยอง ๆ ลงไป อุ้มเด็กไว้ข้างละคน แล้วปลอบทารกน้อยทั้งสองต่อไม่หยุด
“เด็กดีของแม่ แม่แค่ไปเรียนหนังสือ ตอนนี้ก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือ อย่าร้องไห้”
แต่เด็กก็คือเด็ก พวกเขาจะเข้าใจได้อย่างไรว่าการเรียนหนังสือคืออะไร?
พวกเขารู้เพียงว่าไม่ได้เจอแม่มานานมากแล้ว