กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ห้องส่วนตัวชั้นสองของภัตตาคารของรัฐ
บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายจาน รูปแบบอาหารแตกต่างจากชั้นล่างอย่างสิ้นเชิง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นอาหารที่ทำแยกต่างหาก
ทุกจานล้วนดูน่าอร่อยและชวนให้น้ำลายสอ
ติงอวี้เจินหิวจริง ๆ จึงไม่ได้เกรงใจเขา
ส่วนจางเริ่นแทบไม่ได้กินอะไร เอาแต่มองคนตรงหน้า
ติงอวี้เจินเองก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัด ยังคงกินอาหารของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ
ทว่าทุกอิริยาบถกลับเผยให้เห็นความสง่างามที่สลักลึกอยู่ในกระดูก
สิ่งนี้ทำให้จางเริ่นผู้คิดถึงเธอไม่รู้ลืม ยิ่งไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้
จนกระทั่งคนตรงหน้าวางชามกับตะเกียบลง เขาจึงได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน
“จะเติมข้าวอีกหน่อยไหม?”