กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่ทันทีที่ซูหร่านหร่านพูดจบ ก็เห็นว่าสีหน้าของติงอวี้เจินจริงจังอย่างยิ่ง ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นแม้แต่น้อย
คราวนี้ซูหร่านหร่านกลัวขึ้นมาจริง ๆ
“แม่หมายความว่า พวกเราทุกคนเป็นผีอย่างนั้นเหรอ?”
ขณะพูด ซูหร่านหร่านก็แอบหยิกต้นขาตัวเองเบา ๆ จนเจ็บและต้องขมวดคิ้ว
เมื่อเห็นท่าทางโง่ ๆ ที่นาน ๆ จะได้เห็นจากลูกสาว ติงอวี้เจินก็ทั้งจนใจ
“อย่าพูดไร้สาระ พวกเราไม่ใช่ดวงจิตผีอ่อนแอพวกนั้น”
ฟังดูภูมิใจไม่น้อยเลย?
ซูหร่านหร่านเริ่มคาดหวังขึ้นมา
เธอกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนถามแม่ด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นว่า “ถ้าอย่างนั้น พวกเราเป็นอะไรกัน?”
เดิมทีเธอยังกลัวว่าแม่ซึ่งทำงานวิจัยวิทยาศาสตร์จะรับเรื่องมิติได้ยาก และเรื่องนี้จะทำให้ค่านิยมและมุมมองชีวิตของแม่ต้องพลิกคว่ำ