กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินดังนั้น หวังชุนเม่ยก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยแค่นหัวเราะจาง ๆ ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับอ่อนโยนยิ่ง
“พ่อของเธอกำลังซ่อมหลังคาบ้านอยู่ ไม่มีเวลา พวกเรากินให้เร็วหน่อย จะได้ไปช่วยเขา”
จางเสี่ยวฮวารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่กลับบอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน
หลังจากนั่งลงอย่างกระวนกระวาย เธอก็มองแม่ตักโจ๊กข้น ๆ ให้เธอหนึ่งชาม แล้วตักโจ๊กข้นแบบเดียวกันให้ตัวเองอีกหนึ่งชาม
คราวนี้จางเสี่ยวฮวาเชื่อคำที่คนอื่นแอบพูดกันจริง ๆ ว่าแม่ของเธออาจกระแทกศีรษะจนสมองเสีย คนก็เปลี่ยนไปแล้ว
ไม่อย่างนั้นแม่จะตักโจ๊กข้นขนาดนี้ให้เธอได้อย่างไร?
เมื่อก่อนโจ๊กแบบนี้ไม่ใช่ของที่มีแค่พ่อเท่านั้นที่กินได้หรอกหรือ?