กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังชุนเม่ยฟังคำพูดเอาใจใส่ของลูกสาวที่ไม่ได้ให้กำเนิด ก็อดนึกถึงลูกอกตัญญูที่เธอเลี้ยงดูในชาติก่อนไม่ได้
เธอกดความขมขื่นในใจลงแล้วหันไปยิ้มให้จางเสี่ยวฮวา “ไม่ต้อง แม่คนเดียวก็ไหว”
ที่แท้ธัญพืชของทุกคนล้วนถูกผู้ชายในบ้านช่วยแบกกลับไปจนหมด มีเพียงของหวังชุนเม่ยเท่านั้นที่ไม่เห็นแม้แต่เงาของจางซิ่นหรง
สุดท้ายเธอจึงต้องยกเอง
จางอ้ายเจินช่วยยกมันเทศอีกถุงที่ค่อนข้างหนักให้เธอแล้ว
ส่วนที่เหลือไม่ได้หนักมาก เธอจึงไม่ได้ให้จางเสี่ยวฮวาช่วยยก
เหล่าภรรยาทหารอดบ่นจางซิ่นหรงอยู่ในใจไม่ได้ ช่างไม่ใช่คนจริง ๆ
ต่อให้เขาไม่ชอบภรรยาคนนี้แค่ไหน อย่างน้อยเธอก็เป็นแม่ของลูกทั้งสามคนของเขา