กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มโนจิตทั้งหมดของเสิ่นเฮ่อจดจ่ออยู่กับภรรยาของตน คนอื่น ๆ จึงไม่อยู่ในสายตาของเขาแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นซูหร่านหร่านหยุดเดิน เขาก็หยุดฝีเท้าตามไปด้วย
“เป็นอะไร?”
ขณะพูด สายตาของเขาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ท้องของเธอ เกรงว่าลูกในท้องจะทำให้เธอไม่สบายอีก
“ไม่เป็นไร” ซูหร่านหร่านส่ายหน้า ก่อนเดินตรงเข้าไปในประตูใหญ่ของโรงพยาบาล
สายตาอันแฝงไปด้วยความเป็นปฏิปักษ์นั้นถูกเธอเมินใส่อย่างสิ้นเชิง
ราวกับเธอไม่เคยเห็นคนที่เดินเข้ามาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
หลิวเมิ่งที่ถูกเมินใส่มีสีหน้าดำคล้ำขึ้นทันที
เธอไม่ยอมแพ้ ด้วยความหุนหันพลันแล่นจึงตะโกนเรียกชายร่างสูงคนนั้น
“พี่ใหญ่เสิ่นเฮ่อ!”