กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จนกระทั่งออกจากที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข ซูหร่านหร่านก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี
“แม่ของฉันไม่คัดค้านเรื่องของเราแล้วจริง ๆ เหรอ?”
ขณะที่พูด ดวงตากลมโตที่กะพริบปริบ ๆ ของเธอก็คล้ายกำลังพูดได้ ภายในนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความประหลาดใจ
ราวกับเขาเพิ่งทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรบางอย่างลงไป
เสิ่นเฮ่อข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากยื่นมือไปขยี้ศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ใช่ แม่บอกว่าเห็นด้วยที่เราจะอยู่ด้วยกัน แต่ให้เราไปเมืองไห่สักเที่ยว ฉันวางแผนไว้ว่าหลังเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จ จะพาเธอกลับไป”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหร่านหร่านก็พลันแข็งค้าง
เธอนึกถึงฝนตกหนักที่ราวกับไม่มีวันหยุดในอีก 10 วันข้างหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
“เป็นอะไรไป?”