กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 433 จะอิจฉาเธอทำไม
“แม่ แม่ช่วยเลิกเรียกตัวซวยๆ สักทีได้ไหม เดี๋ยวนี้เขาไม่เรียกกันแบบนี้แล้วนะ”
จงอิงชะงักไป “เมื่อก่อนฉันก็เรียกแบบนี้ ไม่เห็นแกจะว่าอะไร แล้ววันนี้เป็นอะไรขึ้นมาล่ะ”
เสี่ยวเหิงกลอกตาบน “ฟังบ่อยๆ ก็รู้สึกว่ามันบ้านนอกเกินไป แม่บ้านอื่นเขาก็ไม่เรียกกันแบบนี้ มีแต่แม่นี่แหละที่เอาแต่เรียกตัวซวยๆ
แม่ไม่คิดว่ามันระคายหูบ้างเหรอ”
เมื่อมองลูกชายที่ตัวเองเลี้ยงดูมากับมือ ในที่สุดจงอิงก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง “ลูกรัก มีใครมาพูดอะไรต่อหน้าลูกหรือเปล่า”
เสี่ยวเหิงก็ไม่ได้ปิดบัง “วันนี้แม่ของเสวี่ยเสวี่ยบอกว่า พี่น้องต้องมีความสามัคคีกัน ไม่เช่นนั้นคนอื่นก็จะมารังแกครอบครัวเรา
อีกอย่างคำว่าตัวซวยมันก็ไม่น่าฟังจริงๆ นั่นแหละ”