กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 432 คำพูดนี้ช่างแทงใจดำ
เสวี่ยเสวี่ยเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดช้าๆ ว่า “ได้ยินย่าบอกว่า ตอนที่ยายหวังไปใหม่ๆ ก็ร้องไห้บ่อยมาก แต่ต่อมาก็ไม่ร้องแล้ว
หนำซ้ำยังรู้สึกโชคดีที่ตัวเองเดินออกมาได้”
หวังเอ้อร์หนิว “...”
คำพูดนี้ช่างแทงใจดำเหลือเกิน!
แต่เมื่อนึกถึงพ่อแม่ของเธอ ก็รู้สึกว่าทำแบบนี้แหละถูกต้องแล้ว มีลูกชายกับลูกสะใภ้แบบนี้ สู้ไม่มีเสียดีกว่า! อย่างน้อยก็จะได้ไม่รู้สึกขัดหูขัดตาตัวเอง
เซี่ยซือเยว่จัดกระเป๋าเสร็จแล้วเดินออกมา เมื่อไม่เห็นแฝดสาม ก็รีบถามเถียนเถียนทันที “น้องๆ ไปไหนแล้วล่ะ”
เถียนเถียนเกาหัว “ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้ฉันมัวแต่ช่วยย่าเช็ดตู้”
เซี่ยซือเยว่กลัวว่าแฝดสามจะไปเล่นที่ริมแม่น้ำ จึงทิ้งของในมือแล้วออกไปตามหาข้างนอก