เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 90 ตีแกให้ตายไอ้คนลวงโลก
ป่าไม้ในยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่ากลัว
ผืนแผ่นดินทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด
ฮั่วเหยียนอาศัยแสงจากไฟฉายแบกเว่ยเหยียนชูมาจนถึงบริเวณรอบนอกของป่า
เขาหาตำแหน่งที่เหมาะสมได้แล้ว ก็โยนร่างของเว่ยเหยียนชูลงบนพื้น
เซี่ยปินมองดูเว่ยเหยียนชูที่สลบไสลไม่ได้สติ เขารู้สึกว่าโอกาสในการแสดงฝีมือมาถึงแล้ว เขาถูมือไปมา
ก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าของเว่ยเหยียนชูออกจนหมดอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกางเกงในลายดอกไม้สีแดงตัวเดียวเท่านั้น
เซี่ยปินเดาะลิ้นสองสามครั้ง “โตป่านนี้แล้วยังจะใส่กางเกงในลายดอกไม้สีแดงอีก ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ!”
ฮั่วเหยียนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “เขาเคยมีหน้ามียางอายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
เซี่ยปินฉีกยิ้มกว้าง พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ใช่ แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยมีหน้ามียางอายอยู่แล้ว”