บทที่ 27

บทที่ 27

“ของฉันแบบนี้จะเรียกว่าขโมยได้ยังไง? ฉันก็แค่ไปเอาของของตัวเอง แถมฉันเป็นคนในฟาร์มป่า ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าจักรยานคันนี้อยู่ที่ไหน? ที่ฉันมาได้ก็เพราะฟังคำพูดของครอบครัวหวังจื้อลี่นั่นแหละ! ถ้าฉันมีความผิดฐานลักทรัพย์ งั้นครอบครัวพวกเขาก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีมีสุขเลย!”

“ยังมีอีก ยังมีอีก! อย่าเอาแต่ด่าว่าฉันเป็นขโมย ฉันขโมยสำเร็จหรือเปล่าล่ะ? ฉันขี่จักรยานไปแล้วเหรอ? ฉันเอาเงินไปไหม? ฉันไม่ได้อะไรไปเลย! อย่างฉันเรียกว่าพยายามก่อเหตุแต่ไม่สำเร็จต่างหาก!”

……

ต้องบอกเลยว่าคนที่เข้าห้องขังบ่อยๆ คนนี้รับมือยากจริงๆ ความรู้ทั่วไปด้านกฎหมายก็มีมากกว่าคนทั่วไป

แต่รองผู้อำนวยการจางก็ไม่ได้กินมังสวิรัติ สั่งคุมขังผู้ชายคนนี้ไว้โดยตรง ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร พาดพิงถึงใคร นั่นก็ต้องรอจนสว่างแล้วค่อยจัดการ

ฟังเขาร้องโหวกเหวก ซางอวี๋ก็ไม่ยอมละเว้นเขา ฟ้องตรงๆ เลย “แกไม่เพียงแต่ขโมยของ ยังมาข่มขู่ฉัน บอกว่าจะฆ่าฉันให้ตาย! ฉันเขียนไว้ในบันทึกปากคำหมดแล้วนะ! ถ้าฉันเป็นอะไรไป แก หลิวเถี่ยถ่าก็หนีไม่พ้นหรอก!”

“ฉันแค่ล้อเล่นต่างหาก!”

“น่าเสียดายนะ ที่เรื่องล้อเล่นของแก ฉันไม่ได้รู้สึกตลกด้วยเลย!”