บทที่ 9

บทที่ 9

คนในยุค 80 เดิมทีก็ไม่ค่อยมีกิจกรรมบันเทิงอะไรให้ทำอยู่แล้ว แถมยังทำงานในโรงงานเหมือนๆ กันอีก โลกของคนส่วนใหญ่จึงวนเวียนอยู่แค่ในโรงงานไม้นี้แหละ ดังนั้นถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น รับรองว่าลือกันให้แซ่ดไปทั่วอย่างรวดเร็วแน่นอน

ถ้าบอกว่าเรื่องที่ซางอวี๋กับหวังจื้อลี่ทะเลาะกันใหญ่โตเมื่อวาน เป็นที่รู้กันแค่ในโรงงานเครื่องกลึงกับแถวๆ แฟลตห้องแถวละก็ วันนี้เรื่องที่ซางอวี๋หย่าขาดแล้ว ก็แพร่สะพัดไปถึงหูคนทั้งสำนักงานผ่านทางสหภาพแรงงานเป็นที่เรียบร้อย

(หมายเหตุพิเศษ: สำนักงาน คือสถานที่ทำงานส่วนกลางในโรงงานรัฐวิสาหกิจ เป็นพื้นที่ทำงานของฝ่ายบริหารและฝ่ายสนับสนุนต่างๆ เนื่องจากเป็นงานนั่งโต๊ะ ในสายตาของชาวบ้านยุค 80 คนที่ทำงานในสำนักงานจึงมีสถานะสูงกว่าคนงานทั่วไปเล็กน้อย)

ผู้บริหารโรงงานก็พอจะระแคะระคายเรื่องนี้มาบ้าง และต่างก็ชื่นชมการจัดการเรื่องนี้ของพี่สาวหยาง ในการประชุมสรุปผลงานประจำปี เรื่องนี้ยังถูกยกขึ้นมาเป็นตัวอย่างในการปกป้องสิทธิสตรีอีกด้วย เจ้าหน้าที่สหภาพแรงงานหลายคนถึงกับได้รับรางวัลเป็นแก้วน้ำชาเคลือบอีนาเมลคนละใบจากผลงานนี้เลยทีเดียว

แต่นั่นมันเป็นเรื่องของอนาคต