บทที่ 2

บทที่ 2

เมื่อได้ยินเสียงโครมครามที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แถมยังดังลั่นขนาดนั้น ซางอวี๋ก็สะดุ้งสุดตัวตามสัญชาตญาณ แล้วหันขวับไปมองยังทิศทางของเสียงทันที

จากนั้นเธอก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ที่ประตู

บานประตูไม้ข้างกายเขากระแทกกับผนังซ้ำๆ ตามแรงเฉื่อย ส่งเสียง "ปัง ปัง ปัง" ที่ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าเสียงดังสนั่นเมื่อครู่นี้ จะเป็นเพราะผู้ชายคนนี้เปิดประตูอย่างรุนแรง

ชายหนุ่มคนนี้ก็คือ หวังจื้อลี่ สามีของซางอวี๋

คงเป็นเพราะเวลาผ่านไปเนิ่นนานและมีความเกลียดชังฝังลึกเกินไป เมื่อได้เจอกับหวังจื้อลี่อีกครั้งอย่างกะทันหัน ได้เห็นใบหน้าในวัยหนุ่มของเขา ซางอวี๋กลับจำเขาไม่ได้ในทันที

ทว่าพอเห็นเขาพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเกรี้ยวกราดพร้อมกับเงื้อมือขึ้นสูง ความทรงจำอันเลวร้ายที่สลักลึกสุดกระดูกในช่วงหลายปีนั้นของซางอวี๋ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที

เธอหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ ใช้แขนข้างหนึ่งยกขึ้นบังศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็กำหมัดแกว่งไปมาอย่างสะเปะสะปะ