บทที่ 1

บทที่ 1

ซางอวี๋รู้สึกแน่นหน้าอกอย่างรุนแรง

ราวกับมีหินยักษ์หนักพันชั่งกดทับเอาไว้ จนแทบจะหายใจไม่ออก

ซางอวี๋คิดว่า ไข้หวัดใหญ่ปีนี้ร้ายแรงจริงๆ ถ้ายอมฟังคำแนะนำของเสี่ยวหลิวที่ศูนย์ชุมชน ไปฉีดวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ตั้งแต่เนิ่นๆ ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้

แต่พอคิดอีกที เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้ วัคซีนเข็มหนึ่งตั้งร้อยกว่าหยวน เงินก้อนนั้นเธออุตส่าห์เก็บหอมรอมริบจากการเก็บขยะขาย แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนกลับถูกหวังเทาลูกบุญธรรมแย่งชิงไปดื้อๆ อ้างว่าจะเอาไปใช้ยามฉุกเฉิน ตอนนั้นเขารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าก่อนเข้าฤดูหนาวจะเอามาคืนให้

ทว่าครึ่งเดือนมานี้เธอไปทวงตั้งหลายครั้ง หวังเทากลับเอาแต่บอกว่าไม่มีเงิน

แต่ซางอวี๋เห็นเต็มตาว่าเขาเพิ่งซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้ภรรยา ตัวเขาเองก็เพิ่งเปลี่ยนรถใหม่ แล้วจะไม่มีเงินแค่สองพันกว่าหยวนมาคืนเธอได้อย่างไร?

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าคนเป็นแม่อย่างเธอต้องพึ่งพาเงินสองพันกว่าหยวนนี้เพื่อผ่านฤดูหนาวไปให้ได้ แต่หวังเทาก็แค่ไม่อยากให้

หลายปีมานี้ เงินก้อนไหนที่ถูกหวังเทารีดไถไป ก็ไม่เคยได้คืนกลับมาเลยแม้แต่เฟินเดียว ความจริงเธอควรจะตาสว่างตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ?