เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1051 น้ำตาของปิงหลาน แสงศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนเร้น
ในวินาทีที่เฉาซิงโผเข้ากอด ร่างกายที่บอบบางของปิงหลานก็แข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ
ทว่าเฉาซิงไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้น
เขาเพียงแค่ตบหลังนางเบาๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "รีบไปรีบกลับนะ ทั้งตัวข้าและเมืองซิงหั่วจะเป็นบ้านของเจ้าตลอดไป"
ประโยคนี้ราวกับทำลายปราการสุดท้ายในใจของนางลง
ร่างกายที่เกร็งแน่นของปิงหลานค่อยๆ ผ่อนคลายลง หน้าผากของนางพิงลงบนไหล่ของเฉาซิงอย่างแผ่วเบา
หยาดน้ำตาใสสองหยดร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะถูกความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแช่แข็งจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในทันที
เฉาซิงก้มหน้าลง เช็ดคราบน้ำตาที่เป็นเกล็ดน้ำแข็งที่หางตาให้นางอย่างเบามือ "เอาล่ะ ไม่ใช่การจากลาเป็นตายเสียหน่อย เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว จะเศร้าโศกไปทำไมกัน?"
เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก
ทว่าในวินาทีนั้นเอง