เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 - จัดการจางเอ้อร์โก่ว
"ซาหลาน ให้ข้าเล่นด้วยสิ สนุกชะมัด ข้าจะไปจุดกองฟืนบ้านซาหลุนให้ลุกเสียเลย ใครใช้ให้มันเอาที่อุดปล่องควันมาขวางบ้านข้าคราวก่อนกันเล่า"
หลี่เอ้อร์หนิวกำหมัดแน่น ราวกับซาหลุนเป็นศัตรูที่ไม่อาจให้อภัยได้
"ไปจุดเลยสิ ถ้าไม่จุดก็เป็นลูกหมา!"
หลี่ชิงอวิ๋นไม่มีทางดับไฟ เขามีแต่จะโหมกระพือให้ลุกโชนยิ่งขึ้น
หลี่เอ้อร์หนิวลุกขึ้น ตั้งท่าจะไปจริง ๆ
หลี่อ้ายโฉ่ววัยสิบขวบรีบคว้าตัวเขาไว้ "เอ้อร์หนิว เจ้ายังเจ็บก้นอยู่มิใช่หรือ?"
หลี่ชิงอวิ๋นฟังอย่างสนใจ นี่ยังมีเรื่องที่เขาไม่รู้อยู่อีกหรือ?
หลี่อ้ายโฉ่วไม่ได้ขี้เหร่แต่อย่างใด
ทว่าเพราะหน้าตาคล้ายเด็กหญิง อีกทั้งยังงดงามเกินไป คนในครอบครัวจึงตั้งชื่อว่าอ้ายโฉ่ว หวังว่าเมื่อโตขึ้นเขาจะได้ไม่งดงามถึงเพียงนั้น