กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 5 ถึงอย่างไรชาตินี้ก็ใกล้จะหมดแล้ว
เสียงของแม่หยางในโทรศัพท์ดังมาก ซูอวี้เจี้ยนกดเปิดโหมดลำโพง ตั้งใจวางโทรศัพท์มือถือไว้ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง แล้วมองหยางอวิ๋นราวกับกำลังเตือนเธอว่า “ถ้าเธอไม่เชื่อฟัง ฉันจะบอกแม่เธอว่าเธออยู่ที่นี่กับฉัน”
หยางอวิ๋นเห็นดังนั้นก็พนมมือขึ้น สองมือสั่นระริกด้วยสีหน้าเว้าวอน ปากทำรูปคำพูดแบบไม่มีเสียงว่า “อย่าบอกเด็ดขาดนะว่าฉันอยู่ที่นี่ พี่ ขอร้องละ!”
ซูอวี้เจี้ยนเข้าใจในทันที ท้ายที่สุดก็ยังสงสารน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง จึงหยิบโทรศัพท์มือถือมาพูดกับน้าเล็กลงไปว่า “น้าเล็ก วางใจเถอะค่ะ ถ้าฉันเจอเธอเมื่อไร จะต้องให้เธอกลับไปแน่นอน”
ครึ่งประโยคสุดท้ายซูอวี้เจี้ยนพูดเร่งความเร็วจนจบแทบจะในทันที หลังจากกดวางสายด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว ในที่สุดก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
“ทั้งเตี้ยทั้งอ้วนเหมือนมันฝรั่ง! ฮ่า ๆ…”