ตอนที่ 114 กลับบ้านเดิมฝ่ายหญิง

ตอนที่ 114 กลับบ้านเดิมฝ่ายหญิง

โจวจื่อหานออกแรงสะบัดมือหลินจิ้งอี๋จนหลุด เปิดประตูใหญ่แล้วพุ่งพรวดออกไป ยังดีที่กุญแจรถวางอยู่บนตู้รองเท้าบริเวณหน้าประตูใหญ่ หลินจิ้งอี๋ไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าด้วยซ้ำ รีบหยิบกุญแจแล้ววิ่งตามออกไป

ลิฟต์กำลังเลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ เมื่อหลินจิ้งอี๋ตามมาทัน ลิฟต์ก็มาถึงพอดี ทั้งสองคนเดินเข้าลิฟต์แล้วลงไปชั้นล่าง

น้ำตาของโจวจื่อหานทะลักออกมาไม่ขาดสาย เขาสะอื้นเบา ๆ หลินจิ้งอี๋กอดเขาไว้แล้วลูบหลังเบา ๆ พลางพูดเสียงแผ่วว่า “หานหานไม่เศร้าแล้วนะลูก แม่อยู่ตรงนี้แล้ว”

โจวจื่อหานร้องไห้ไปพลางพูดไปพลางว่า “ตั้งแต่ผมจำความได้ เขาไม่เคยตีผมเลย แต่วันนี้เขากลับกล้าตีผม เขามีสิทธิ์อะไรมาตีผม?”