เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 รอไม่ถึงยามฟ้ามืด
“แบบนี้ก็กลายเป็นหน้าแมวเปื้อนแล้ว ไม่น่ารักอีกต่อไปแล้ว”
หลานซินถงกลั้นร้องไห้ กลืนน้ำตาพร้อมฝืนตัวเองกินเค้กข้าวผัดขิงลงไปหนึ่งชิ้น ในดวงตาของเธอไม่มีแสงแห่งความหวังแบบนั้นอีกต่อไป มีแต่ความสิ้นหวังและความเศร้าโศก
คนอื่นอาจคิดไม่ออกว่า การขึ้นเตียงกับชายที่ตนรักสุดหัวใจจะผิดตรงไหน
แต่น่าเสียดายที่ผู้หญิงคนนี้คือหลานซินถง และชายคนนั้นก็คือซีเหมินถิงเฟิง
เขาใช้วิธีเด็ดขาดที่สุดที่ทั้งโลกยากจะจินตนาการเพื่อปฏิบัติต่อเธอ ถึงแม้เธอจะอ่อนโยนดุจน้ำ แต่ก็แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าได้อย่างแน่นอน
“เป่ยหนาน ฉัน…ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว”
เธอยิ้มพลางเช็ดน้ำตาออก ไม่รู้ว่าที่แห่งนี้ ฟู่เป่ยหนานหาตัวเธอจนเจอได้อย่างไร
“ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว รีบกลับกันเถอะ”
หลานซินถงด่าตัวเองเงียบ ๆ ในใจ มีบุญคุณอะไรนักหนา ให้ประธานบริษัทจดทะเบียนคนหนึ่งมารับใช้วิ่งวุ่นเพื่อตัวเองถึงเพียงนี้