กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 ฉันกลัวเธอจะเสียใจ
ผ่านไปเนิ่นนาน ฉู่จิ้นหานค่อย ๆ หันตัวกลับมา สบตากับเธอ
ซ่งอวิ๋นเฟยหลบสายตาของเขาโดยไม่รู้ตัว มองไปทางอื่น พลางคิดในใจว่าควรจะเริ่มพูดอย่างไรดี
จู่ ๆ ฉู่จิ้นหานก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันหิว”
เขาไม่มองซ่งอวิ๋นเฟยอีก เดินตรงไปที่ห้องครัว
แต่เดินได้แค่ไม่กี่ก้าว มือของเขาก็ถูกดึงไว้
ฉู่จิ้นหานก้มลงมองนิ้วมือที่กำแขนเสื้อของเขาไว้
เงียบไปครู่หนึ่ง ฉู่จิ้นหานก็กุมมือเธอไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอ
“ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ กินเสร็จแล้วค่อยพูดได้ไหม”
ซ่งอวิ๋นเฟยมองแววตาที่แทบจะอ้อนวอนของเขา ราวกับมีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบหัวใจของเธอไว้ จนชั่วขณะหนึ่งลมหายใจติดขัดไปหมด