กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ฉันน่าจะเคยได้ยินชื่อฉู่จิ้นหาน
“ถึงแล้ว”
ฉู่จิ้นหานรีบลงบันไดมา พาเธอขึ้นนั่งเบาะหลังของมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า แล้วตัวเองก็ขึ้นคร่อมรถ
“นั่งให้ดี อย่าตกไปล่ะ” เขากำชับซ่งอวิ๋นเฟยประโยคหนึ่ง แล้วก็ขับรถออกไป
ซ่งอวิ๋นเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยื่นมือออกไปโอบเอวเขาไว้
เมื่อมือไปสัมผัสกล้ามเนื้อเอวและท้องที่แน่นกระชับของเขา ทั้งสองคนก็แข็งเกร็งไปเล็กน้อยพร้อมกัน
อีกด้านหนึ่ง
อู๋เหว่ยก็ถูกพ่อพาออกจากสถานีตำรวจเช่นกัน เขาขึ้นรถสามล้อ แล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
ถึงแม้หน้าบวมช้ำ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บเลย ความคิดทั้งหมดอยู่ที่ฉู่จิ้นหาน