เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 พี่ชายฉันไปเป็นทหารแล้ว
ตั้งแต่ย้ายไปอยู่บ้านหลังเก่าที่ปู่ของจางจิ้งทิ้งไว้ให้เธอด้วยกัน ฉันก็ค้นพบเรื่องที่น่าสนใจเป็นพิเศษเรื่องหนึ่ง นั่นคืออะไรก็ตามที่ฉันไม่ชอบกิน จางจิ้งจะชอบกินเสมอ เพื่อนร่วมชั้นคนไหนที่ฉันไม่ชอบ จางจิ้งก็จะไม่เคยให้สีหน้าดี ๆ กับคนคนนั้นเลย เรื่องอะไรก็ตามที่ฉันไม่ชอบทำ จางจิ้งก็เด็ดขาดไม่ยอมแตะต้องแม้แต่น้อยเช่นกัน…
พี่ชายฉันเรียนซ้ำชั้นอยู่สองปี คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยลดต่ำลงทุกปีอย่างแท้จริง พอถึงภาคเรียนแรกของการเรียนซ้ำชั้นปีที่สาม พี่ชายฉันเรียนไปไม่ถึงหนึ่งเดือน เขาก็โทรศัพท์ไปบอกพ่อกับแม่ฉันว่า “พ่อ แม่ ผมไม่อยากเรียนซ้ำชั้นแล้ว ในเมื่อน้องสาวทั้งสองคนผลการเรียนดีขนาดนั้น ผมก็จะไม่เพิ่มภาระให้ที่บ้านแล้วล่ะ พวกพ่อแม่ก็ตั้งหน้าตั้งตาหาเงินส่งเสียน้องสาวคนรองกับน้องสาวคนเล็กเรียนเถอะ”
พอพ่อกับแม่ฉันได้ยินพี่ชายพูดแบบนี้ สองเฒ่าก็ดีใจยกใหญ่ ลูกชายคนนี้รู้จักคิดขึ้นมาเสียที ไม่แย่งชิงทุกอย่างกับพวกน้องสาวอีกแล้ว เมื่อเห็นพี่ชายคิดถึงพ่อแม่อย่างรู้ใจขนาดนี้ พ่อกับแม่ฉันยังเกลี้ยกล่อมพี่ชายยกใหญ่ว่า “เจี่ยนผิง ลูกอย่าได้มีความกดดันในใจเลยนะ พ่อกับแม่รู้ดี ครอบครัวอย่างพวกเราสร้างความกดดันให้ลูกทางจิตใจอย่างมาก ลูกถึงได้พลาดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยทุกปี เรื่องนี้ไม่โทษลูกหรอก พ่อกับแม่เข้าใจลูกทั้งนั้น…”