เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 น้องสาวคนเล็กตัวแสบ
ตอนที่พวกเราสะพายกระเป๋านักเรียนเดินลงมาชั้นล่างอีกครั้ง อาหารเช้าทั้ง 3 ชุดก็ยังวางอยู่บนโต๊ะเหมือนเดิม ไม่มีใครแตะต้องเลย
แต่กลับไม่เห็นแม่ฉันกับพี่ชาย ฉันเดาว่าแม่คงพาพี่ชายออกไปกินอาหารเช้าข้างนอกแล้ว ดังนั้นฉันกับน้องสาวคนรองจึงหยิบอาหารเช้าของตัวเองแล้วออกไปโรงเรียนเหมือนกัน!
น้องสาวคนเล็กทำได้เพียงมองฉันกับน้องสาวคนรองเดินฝ่าลมหนาวและหิมะที่โปรยปราย จนหายลับไปท่ามกลางทะเลหิมะอันกว้างใหญ่
หลังจากนั้น พี่ชายฉันก็ยังคงเห็นแก่ตัวเหมือนเดิมทุกอย่าง เพียงแต่แววตาที่เขามองฉันกลับมีความหวาดกลัวเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย!
นับจากวันนั้น ส่วนที่ควรเป็นของฉัน พี่ชายก็ไม่กล้าแย่งอีกเลย แม่ฉันเห็นแบบนั้นยังดีใจ ชมว่าพี่ชายโตเป็นผู้ใหญ่และรู้ความแล้ว! บอกว่าพี่ชายรู้จักเอาใจใส่คนอื่น รู้จักดูแลน้องสาวแล้ว
ฉันรู้สึกขำจริง ๆ แม่ฉันนี่ก็ช่างยกยอพี่ชายตัวเองเสียเหลือเกิน ชัด ๆ ว่าพี่ชายแค่กลัวว่าฉันจะเอาจริงจนฆ่าเขาตาย เลยไม่กล้าวางท่าอวดดีต่อหน้าฉันอีกก็เท่านั้น
ไม่นานก็ผ่านไปอีกปีหนึ่ง ฉันขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 แล้ว ส่วนน้องสาวคนเล็กก็ได้สะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็กของตัวเอง เดินเข้าเรียนชั้นเตรียมอนุบาลเสียที ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องมองพี่ชายพี่สาวไปโรงเรียนกันทุกวัน ขณะที่ตัวเองต้องอยู่บ้านเล่นโคลนตามลำพังอย่างเหงาหงอยอีกแล้ว