เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หากวัดกันที่ฝีปาก เฉินหย่งชิ่งที่คลุกคลีอยู่ในกองทัพมาตลอด ย่อมไม่มีทางเทียบชั้นได้เลยในการปะทะคารม
เขาพ่นถ้อยคำที่ซุกซ่อนอยู่ในใจมานานออกมาอย่างดุดัน “แกเป็นตัวบัดซบอะไรกัน! แม้แต่ลูกบุญธรรมของตระกูลเย่ก็ยังไม่ใช่ด้วยซ้ำ แกมันก็แค่เกาะตระกูลเย่กิน
ถ้าไม่มีตระกูลเย่หนุนหลัง แกคิดว่าตัวเองจะมีตำแหน่งหน้าที่อย่างทุกวันนี้ได้รึไง!”
ลั่วชิงโจวเคยอยู่ในกองทัพมาก่อนเหมือนกัน ทว่าไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบัน เขากลับได้รับความสำคัญจากเบื้องบนมากกว่าตนเสมอมา ซึ่งเฉินหย่งชิ่งไม่เคยยอมรับในเรื่องนี้เลย
ลั่วชิงโจวไม่ได้ใส่ใจสักนิด “แล้วมันทำไมล่ะ ต่อให้แกจะอิจฉาตาร้อนแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อสุดท้ายตอนนี้แกก็จนตรอกแล้ว!
แกคิดว่าตัวเองจะหนีรอดเหรอ? แกคิดว่าฐานกลางจะปล่อยแกไปรึไง? หึ!”
“ฮ่า ๆ!” เฉินหย่งชิ่งระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ