กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินซีพยักหน้าอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควรพลางพูดว่า “แย่งชิงทรัพยากรไงล่ะ ทรัพยากรมีจำกัด มีแค่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นถึงจะได้ครอบครองทรัพยากรมากที่สุด มีเหตุผลดีออกนะ!”
เย่เฉินมองเธออย่างจริงจัง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “แต่มันไม่ถูกต้องหรอก! ต่อหน้าภัยพิบัติ การร่วมแรงร่วมใจกันต่างหากถึงจะเพิ่มโอกาสรอดชีวิตไม่ใช่เหรอ! คุณก็เห็นแล้วนี่ ขนาดมดยังรู้เลยว่าต้องรวมกลุ่มกันถึงจะรอดชีวิตได้
อีกอย่าง ทรัพยากรน้อยจริงหรือ? ตรงกันข้ามเลย คุณดูบนเขาอวี้ชิงสิ พืชพรรณบนนั้นคงไม่ใช่ว่าจะมีพิษไปหมดหรอก ต้องมีที่กินได้บ้างสิ!
ถ้าเอาแต่จับจ้องทรัพยากรจากยุคก่อนวันสิ้นโลก มันก็น้อยจริง ๆ นั่นแหละ แต่นี่คือยุคสมัยใหม่ เราเองก็ค้นหาสายพันธุ์ใหม่ได้ไม่ใช่เหรอ?