เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่เฉินผลักประตูเข้ามา เขากลัวว่าหลินซีจะหิว จึงหยิบของกินถุงหนึ่งจากในโกดังเอามาส่งให้ก่อน
หลินอูอูชะงักตัวไปเล็กน้อย ระหว่างหยุดอ้อนชั่วคราวกับอ้อนต่อ มันเลือกที่จะอ้อนต่อไป
แล้วก็เป็นไปตามคาด มันได้ยินเสียงทักทายอย่างเป็นกันเองจากเย่เฉิน “ไอ้หยา นี่เจ้าตัวขี้แยบ้านไหนกันเนี่ย จุ๊ จุ๊ จุ๊ เป็นลูกผู้ชายตัวจริง โดนรังแกนิดหน่อยก็ทน ๆ ไปสิ เรื่องแค่นี้เอง ใครบ้างไม่เคยโดนรังแก ยังจะมาร้องหงิง ๆ อีก ไม่รู้สึกเสียหน้าบ้างหรือไง!”
หลินอูอูที่เป็นเสือตัวใหญ่น่ะรักศักดิ์ศรีเป็นที่สุด พอโดนเย่เฉินแซวเข้าแบบนั้นก็ทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด หัวโต ๆ ของมันจึงพุ่งเข้าชนเย่เฉินทันที
เย่เฉินเสียหลัก ร้อง “โอ๊ย” ออกมาคำหนึ่งแล้วล้มลงไปบนพื้นตามแรง ทั้งยังใช้ขายาวขัดขาหลินอูอูจนล้มลงไปด้วย แขนของเขาล็อกหัวมันไว้ แล้วเอ่ยถามมันว่ายอมแพ้หรือยัง