เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินอูอูให้ความสำคัญกับเรื่องการเลี้ยงข้าวครั้งนี้มาก โดยแสดงออกอย่างชัดเจนว่า มันกังวลกับฝีมือทำอาหารของหลินซี
หลินซีโมโหจนหลุดขำ ยุคสมัยแบบนี้มีอะไรให้กินก็บุญถมเถแล้ว ยังจะเรียกร้องเอาอะไรนักหนาอีก!
แต่ภายใต้ความพยายามอย่างไม่ลดละของมัน หลินซีจึงจำต้องโทรเรียกจ้าวจื้อหย่ง ให้เขาพาคนมาช่วยในวันพรุ่งนี้
หลินซีที่ถูกป่วนจนไม่ได้พักผ่อนหน้าดำคร่ำเครียด “พอได้หรือยัง! ได้แล้วใช่ไหม! ท่านเสือผงาดฟ้า! ทาสผู้น่าสงสารของท่านไปนอนตอนนี้ได้แล้วใช่ไหม?”
จริง ๆ แล้วหลินอูอูตื่นเต้นอยู่บ้าง มันกระโดดโลดเต้นไปมา ไม่อยากหลับเลยสักนิด นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้เลี้ยงข้าวคนอื่นเลยนะ! แค่คิดก็สนุกมากแล้ว!
แต่เมื่อชำเลืองมองสีหน้าของหลินซี มันก็รู้กาลเทศะพอที่จะพยักหน้า แล้ววิ่งไปหาสายฟ้าที่ห้องรับแขกเพื่อเล่นด้วยกัน
ลูกทรพี! ครั้งที่ 101 แล้วนะ!