กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองคนขึ้นตึกกลับบ้านไปด้วยกัน ทำเอาหลินอูอูค่อนข้างสับสนงุนงง
มันแอบกระซิบถามว่า “อาอู ทาสจ๋า เขาไม่กลับบ้านตัวเองเหรอ จะไปกินข้าวบ้านพวกเราเหรอ แต่บ้านเราไม่มีเนื้ออร่อย ๆ เลยนะ ทำยังไงดี”
หลินซีอยากจะหัวเราะมาก แต่เธอก็ทำไม่ได้
เธอพูดอย่างจริงจังว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้ ฉันเลี้ยงพาสต้าเขาได้นะ ก็ที่ฉันผัดคราวก่อนนั่นไง ยังเหลืออีกตั้งเยอะกินไม่หมดเลย”
หลินอูอูหน้าถอดสีด้วยความตกใจ “อาอู ยังกินไม่หมดอีกเหรอ ทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนั้นล่ะ”
มันมีความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแบบที่ได้ไปกินของอร่อยที่บ้านคนอื่นมา แต่บ้านตัวเองกลับไม่มีปัญญาจะเลี้ยงตอบแทน
พลางเงยหน้าแอบมองเย่เฉิน แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ