เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินอูอูยิ่งคำรามก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ มันกระโดดลงจากโซฟารวดเร็วจนคล้ายภาพติดตา พุ่งพรวดกลับห้องนอนตัวเองอย่างแรง แถมยังปิดประตูดังลั่น เกิดเสียง “ปัง” สนั่นหวั่นไหว
หลินซีถูกมันแผดเสียงใส่จนมึนงงไปหมด เธอหันไปมองชิงเป่า ชิงเป่าก็มีสีหน้าเลิ่กลั่กไม่แพ้กัน
หลินซีนั่งลงครู่หนึ่ง พลางคิดทบทวนดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าคำพูดไหนไปทำร้ายจิตใจมันเข้า
เรื่องที่บอกว่าส่งต่อให้คนอื่น คงหมายถึงเรื่องที่เจ้าของมิติคนก่อนยกมันให้เธอกระมัง ข้อหานี้เธอคงต้องยอมรับไว้แต่โดยดี
จากประสบการณ์ของเธอ ตอนนี้อูอูยังไม่สงบสติอารมณ์ลง ไม่ใช่จังหวะเหมาะที่จะพูดคุยกัน แต่เธอกลับนึกถึงตัวเองในวัยเด็กขึ้นมา
ในวัยเด็ก เธอก็เคยตะโกนโวยวายอาละวาดแบบนี้เหมือนกัน พลางวิ่งหนีกลับเข้าห้องตัวเอง พ่อแม่มักจะรอให้เธอสงบลงก่อนแล้วค่อยมาคุยด้วย