กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินซีถอนหายใจ รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง!
ไม่รู้เหมือนกันว่าชาตินี้...
เดี๋ยวก่อน! เธอพลันผุดลุกขึ้นนั่ง!
หลินซีนึกถึงน้ำบ่อในมิติขึ้นมาได้ เธอจำได้ว่ายามที่พลังงานคลุ้มคลั่ง น้ำบ่อมีประโยชน์
ถ้างั้นก็แปลว่า... เธอสามารถ...
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ได้!
อย่าคิดฟุ้งซ่าน ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย!
ทว่า ไม่เกี่ยวจริง ๆ หรือ?
สวรรค์มีเมตตาต่อสรรพชีวิต น้ำบ่อนั่นก็ไม่เคยเห็นว่าจะลดลง สวรรค์มอบให้เธอเพียงคนเดียวจริง ๆ หรือ?
“ทาส ทำอะไรน่ะ ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ได้!”