เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 ตบคนต้องตบหน้า
ซูเฉินเคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว ทั้งที่คนชั่วเหล่านั้นก่อกรรมทำเข็ญ ข่มเหงรังแกผู้คนไปทั่ว แต่เมื่อใช้ป้ายบุญกุศลตรวจสอบ กลับพบว่าพวกมันมีแต้มบุญกุศลอยู่หลายแสนแต้ม ในตอนแรกเขาเองก็ไม่เข้าใจ แต่ภายหลังจึงค่อย ๆ กระจ่างว่าแต้มบุญกุศลเหล่านี้ไม่ได้เป็นของเจ้าพวกสารเลว แต่เป็นบุญบารมีของบรรพบุรุษที่สั่งสมและส่งต่อมายังลูกหลาน
เหล่าวีรชนในศตวรรษก่อนยอมสละชีวิตและหลั่งเลือดเพื่อช่วยเหลือประชาชนนับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าสั่งสมบุญกุศลไว้มากมายเพียงใด บุญบารมีอันยิ่งใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นโชคชะตาของประเทศ คอยปกปักรักษาบ้านเมือง ส่วนบุญบารมีที่รองลงมาก็กลายเป็นวาสนาของวงศ์ตระกูล ทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรืองและส่งผลดีไปถึงลูกหลาน ตราบใดที่แต้มบุญกุศลของตระกูลเหล่านี้ยังไม่หมดลง ต่อให้แข็งแกร่งอย่างซูเฉินก็ไม่อาจลงมือจัดการคนเหล่านี้โดยบุ่มบ่ามได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องสูญเสียแต้มบุญกุศลของตัวเอง ซึ่งไม่คุ้มค่าเอาซะเลย
ด้วยเหตุนี้เอง ซูเฉินจึงยังไม่ได้ไปตามล้างแค้นจางเสี่ยวเหว่ย ศัตรูตัวฉกาจของเขาในทันที แม้จะยังไม่มีโอกาสตรวจสอบแต้มบุญกุศลของจางเสี่ยวเหว่ย แต่ปู่ของอีกฝ่ายเคยเป็นหนึ่งในผู้นำการปลดปล่อยเมืองคุนเจียงในอดีต แค่คิดก็รู้แล้วว่าบุญบารมีของตระกูลนี้จะมหาศาลขนาดไหน